Οι άνθρωποι που ζουν με ΔΕΠΥ -Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής ή/και Υπερκινητικότητα, πρέπει να προσπαθήσουν πιο επισταμένα για να επιτύχουν όπως οι άλλοι. Μπορείτε να βοηθήστε στην αποκατάσταση αυτού
Γράφει η Μαριάννα Λαγουμίδη, PgD,
Πρόεδρος, Συγγραφέας
lagoumidim@i-paidi.gr
Πρόσφατα, έξι μαμάδες ανακάλυψαν ότι οι δυσκολίες που αντιμετώπιζαν από τα παιδικά τους χρόνια, είχαν αιτία τη ΔΕΠΥ, τη Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής ή/και Υπερκινητικότητα.
Σε όλα τα παραπάνω ερωτήματα, συνήθως «ΔΕΠΥ είναι η αιτία». Η ΔΕΠΥ είναι η πολυπληθέστερη διαταραχή στα παιδιά με φυσιολογικό IQ. Έχει πολλαπλά, δεκάδες χαρακτηριστικά που 6 από αυτά χρειάζονται για να δώσουν αυτή τη διάγνωση. Συγχρόνως δε, παρουσιάζεται σε διαφορετικά στοιχεία έκφρασης της προσωπικότητας και του χαρακτήρα του παιδιού, με αποτέλεσμα την αφηρημάδα, την αποτυχία στο σχολείο και στις κοινωνικές επαφές, τη δημιουργικότητα, κα. Το DNA, η διατροφή, το pc, οι οθόνες, το άγχος, είναι κάποιοι από τους παράγοντες που επηρεάζουν.
Η Διατροφική Επιγενετική (Διατροφογενομική – NutriGenomics) εκφράζει την συνεχή επικοινωνία του γονιδιώματος με την διατροφή και το περιβάλλον, με την ευρύτερη έννοια του όρου συμπεριλαμβάνοντας και κοινωνικούς παράγοντες, που καθορίζουν τον τρόπο ζωής του ατόμου. Αν και τα γονίδια ευθύνονται για την λειτουργία του οργανισμού, η διατροφή έχει την δυνατότητα να μεταβάλλει τον βαθμό έκφρασής τους, τροποποιώντας εν δυνάμει το γονιδιακό υπόβαθρο του ατόμου. Η διεθνής βιβλιογραφική και κλινική έρευνα των νέων δεδομένων της Διατροφικής Επιγενετικής, στην διερεύνηση και εξομάλυνση των διαταραχών του μηχανισμού της Μεθυλίωσης, με σοβαρές επιπτώσεις όπως αύξηση του οξειδωτικού φορτίου, δυσλειτουργία του εγκέφαλου, εκφυλισμός του νευρικού συστήματος, δυσχερήλειτουργία των υποδοχέων των νευροδιαβιβαστών και κατ’ επέκταση εκδήλωση συμπτωμάτων ΔΕΠΥ.
Η εφηβεία αποτελεί μια ιδιαίτερη περίοδο στη ζωή του ατόμου, κατά τη διάρκεια της
οποίας γίνονται σημαντικές διαφοροποιήσεις σε σωματικό, ψυχολογικό και κοινωνικό επίπεδο
ποικίλου τύπου συμπεριφορές.
Τα ευρήματα δείχνουν ότι υπάρχουν αρνητικές πτυχές λόγω των ενδοοικογενειακών συγκρούσεων και της οικογενειακής δυσλειτουργίας, της αναξιοπιστίας του γονέα με ΔΕΠΥ αλλά και της ανάδειξης του γονέα χωρίς ΔΕΠΥ σε «μοναχικό γονέα». Παρόλα αυτά υπάρχουν και θετικά ευρήματα. Τα παιδιά δηλώνουν ότι αισθάνονται ότι τα καταλαβαίνουν και τα αποδέχονται και ότι αντεπεξέρχονται καλύτερα. Λίγοι γονείς δηλώνουν ότι κατανοούν καλύτερα τα παιδιά τους και ότι έχουν κοινούς τρόπους αλληλεπίδρασης, στοιχείο που συνέβαλλε σε θετικότερα αποτελέσματα αν και συνήθως η
έλλειψη αυτογνωσίας των γονιών οδηγεί σε συνεχείς εντάσεις στη λειτουργικότητα της οικογένειας και της κοινωνικής ζωής. Αυτά τα ελλείμματα επιβαρύνουν τις σχέσεις γονιών και παιδιών με ΔΕΠΥ, με αποτέλεσμα να βιώνουν το στιγματισμό, την απόρριψη, την αδιαφορία ακόμα και να θυματοποιούνται (Hoza, 2007).
Τέλος δεν ξεχνάμε τη σύγχρονη επιγενετική επιβάρυνση των μητέρων που βιώνουν stress κατά την κύηση καθώς και την γενετική επιβάρυνση των παιδιών που οι γονείς τους πάσχουν . Επίσης διαπιστώνεται έντονη συγκινησιακή φόρτιση των μητέρων μόλις τα παιδιά τους διαγιγνώσκονται με διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας. Ευτυχώς τώρα πλέον υπάρχουν εργαλεία ψυχοκινητικών δραστηριοτήτων για την ενίσχυση της συγκέντρωσης.
